Experience, Expression, Family and Friends, Feel, Personal and Career Development, Thoughts, wisdom

ការគិតរបស់ខ្ញុំនៅថ្ងៃទី១៧ខែមិថុនា ពស ២៥៦២​: ការចងចាំ,អនុស្សាវរីយ៍និងការរៀនសូត្រគ្រប់ពេល Daraism, June 17th, 2018: Memories and life long learning,

ខ្ញុំយល់ស្របជាមួយនឹងសេចក្តីថ្លែងការណ៍ថា “យើងជាការសរុបនៃបទពិសោធន៍របស់យើង”

ខ្ញុំជឿថាមនុស្សម្នាក់ៗនិងបទពិសោធន៍ដែលយើងជួបប្រទះនៅក្នុងជីវិតរបស់យើងបង្រៀនយើងអ្វីមួយ។ អ្វីគ្រប់យ៉ាងហើយគ្រប់គ្នាគឺជាគ្រូបង្រៀនរបស់យើង។ ចាប់យកពួកគេ ចងចាំពួកគេ រៀនពីពួកគេហើយក្លាយជាមនុស្សល្អជាងមុនដោយសារពួកគេ។

I agree with the statement that “We are the sum of our experiences”

I believe that each and every person and experience we encounter in our lives teach us something. Everything and every one is our teacher. Embrace them, remember them, learn from them and become a better person thanks to them.

Today my memories bring me to 2 incredible persons I met in my life.

First, because it’s Father’s Day. I have flashbacks about my late father. The values and the person I am today is thanks to his and my mom’s  wisdom, love and leadership.

Second person is brother RIN Sophat who fought all odds, disability, chronic illness, poverty, bullying, graduated from Phare Ponleu Selpak’s Visual Arts program and went on to be an visual and performing artist on stage with Phare, The Cambodian Circus. 

Sophat left this world in December 2016 and my memories of him live on. Thank you for being in this world, and leave us so much love for life.

សូមអរគុណអ្នកនិពន្ធកំណាព្យ & តន្ត្រី ជាមួយ អារម្មណ៍ ស្រងេះស្រងោចយ៉ាងខ្លាំង​​។

កំណាព្យ និពន្ធ ដោយលោក ឃួន ដេត

តន្ត្រី និពន្ធ ដោយលោក លី វ៉ាន់ថាន់

Remember RIN Sophat who left this world on December 24th, 2016.

Thank you the photographers, composer and musicians. Music copyrighted by Phare Performing Social Enterprise. Poem written by Mr. Khuon Det writer and stage director of Sokha. He was inspired by Max Ehrmann’s Desiderata, 1952.

ឪ សេចក្តីស្លាប់អើយ​!! ហេតុអ្វីបានជាអ្នកដង្ហោយហៅខ្ញុំម្លេះ?​​

សេចក្តីស្លាប់កំពុងរំកិលមករកខ្ញុំយ៉ាង​ស្ងៀមស្ងាត់​?​

សេចក្តីស្លាប់កំពុងរំកិលមករកខ្ញុំយ៉ាងយឺតៗ​។

ខ្ញុំពុំមានភាពភិតភ័យនឹង​សេចក្តីស្លាប់ឡើយ !

សេចក្តីស្លាប់អើយសេចក្តីស្លាប់ !! ជិវិតដែលត្រូវបានផ្តល់មកឲ្យយើង យើង​ឈ្នះវាដោយការលះបង់វា ។​

សូមឲ្យការស្លាប់មានកិត្តិនាមជាអមតះ​ តែ នៅរស់ប្រកបដោយការស្រលាញ់ដែលមិនមានទីបញ្ចប់។ ​

កុំហុសនៃជិវិតដង្ហោយរកសោភណ្ឌ័នៃសេចក្តីមេត្តា ដែលអាចធ្វើអោយការផ្លាស់ប្តូរនៅភាពឯការបស់ខ្លួនឲ្យទៅជាភាពចុះសំរុងជាមួយនឹង​របស់គ្រប់យ៉ាង ។

ជិវិត! ដូចជាក្មេងម្នាក់សើចកំពុងគ្រវីប្រដាប់លេងដែលគ្មាន់ជិវិតរបស់វា នៅពេលដែលវាកំពុងរត់ដូច្នេះដែរ ។ សូមកុំធ្វើអោយឈឺចាប់ខ្លួនឯង​ដោយការស្រមៃក្នុងស្បៃអន្ធកាល​។

សេចក្តីភ័យខ្លាចជាច្រើនកើតឡើងពីភាពឯកា ភាពស៊ីជម្រៅនៃការអនុវត្តន៍ដ៏ត្រឹមត្រូវមួយគឺកំអោយមានភាពតឹងតែងចំពោះខ្លួនឯង ។

សូមរក្សានូវសន្តិភាពក្នុងព្រលឹងអ្នកទោះបីជាវាមិនល្អ មិនបរិសុទ្ធ នឹងមិនដូចបំណងក៏ដោយ​ តែវានៅតែជាពិភពលោកដ៏ស្រស់ស្អាតមួយ។​ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាមនុស្សទាំងអស់នៅក្នុងពិភពលោក ជា​ពិសេសកុមារ និង​ រស់នៅប្រកបដោយសន្តិភាព ទាំង ផ្លូវចិត្ត​ ផ្លូវកាយ និង​ សង្គម ៕

 

Why are you whispering at me, death?

Death, crawling toward me and secretly looking at me

Death, slowly coming toward me I will not be afraid of death

Death, Death,

Life is given to us, we earn it by giving it

Let death have the immortality of fame

But the living immortality of love

Life’s errors cry for merciful beauty

That can modulate their isolation Into a harmony with a whole.

Life, like a child, laughs; shaking its rattle of death as it runs.

Do not distress yourself with dark imaginings.

Many fears are born of fatigue and loneliness.

Beyond a wholesome discipline, be gentle with yourself. Keep peace in your soul.

With all in a sham, drugery and broken dreams, it is still beautiful I wish all people, especially children Would have peace: physically, mentally and socially .

 

 

Family and Friends, Feel, Thoughts

ឣនុស្សាវរីយ៍ លោករិនសុផាត សិល្បករមួយរូបនៅល្ខោនសៀកកម្ពុជាហ្វារ Remembering RIN Sophat

ថ្ងៃទី២៤ខែធ្ណូនេះជាគំរប់់ខួប១ឆ្នាំ​នៃការចាកចេញភ្លាមៗរបស់​មិត្តរួមការងារ, សិល្បករ, ដែលយើងស្រលាញ់និងនឹករលឹក លោក​​ រិន សូផាត។​ សូមយេីងចងចាំគាត់​និងចងចាំថាអំំពេីល្អដែលយេីងអាចធ្វេីឥឡូវនេះបានមិនគួរចាំថ្ងៃស្អែកឡេីយ។​​​ពីព្រោះថ្ងៃស្អែកអាចនឹងយឺតពេល។​​

“ឱ សេចក្តីស្លាប់អើយ​!! ហេតុអ្វីបានជាអ្នកដង្ហោយហៅខ្ញុំម្លេះ?​​ សេចក្តីស្លាប់កំពុងរំកិលមករកខ្ញុំយ៉ាង​ស្ងៀមស្ងាត់​?​ សេចក្តីស្លាប់កំពុងរំកិលមករកខ្ញុំយ៉ាងយឺតៗ​។ ខ្ញុំពុំមានភាពភិតភ័យនឹង​សេចក្តីស្លាប់ឡើយ ! សេចក្តីស្លាប់អើយសេចក្តីស្លាប់ !! ជិវិតដែលត្រូវបានផ្តល់មកឲ្យយើង យើង​ឈ្នះវាដោយការលះបង់វា ។​ សូមឲ្យការស្លាប់មានកិត្តិនាមជាអមតះ​ តែ នៅរស់ប្រកបដោយការស្រលាញ់ដែលមិនមានទីបញ្ចប់។ ​កុំហុសនៃជិវិតដង្ហោយរកសោភណ្ឌ័នៃសេចក្តីមេត្តា ដែលអាចធ្វើអោយការផ្លាស់ប្តូរនៅភាពឯការបស់ខ្លួនឲ្យទៅជាភាពចុះសំរុងជាមួយនឹង​របស់គ្រប់យ៉ាង ។ ជិវិត! ដូចជាក្មេងម្នាក់សើចកំពុងគ្រវីប្រដាប់លេងដែលគ្មាន់ជិវិតរបស់វា នៅពេលដែលវាកំពុងរត់ដូច្នេះដែរ ។ សូមកុំធ្វើអោយឈឺចាប់ខ្លួនឯង​ដោយការស្រមៃក្នុងស្បៃអន្ធកាល​។ សេចក្តីភ័យខ្លាចជាច្រើនកើតឡើងពីភាពឯកា ភាពស៊ីជម្រៅនៃការអនុវត្តន៍ដ៏ត្រឹមត្រូវមួយគឺកំអោយមានភាពតឹងតែងចំពោះខ្លួនឯង ។ សូមរក្សានូវសន្តិភាពក្នុងព្រលឹងអ្នកទោះបីជាវាមិនល្អ មិនបរិសុទ្ធ នឹងមិនដូចបំណងក៏ដោយ​ តែវានៅតែជាពិភពលោកដ៏ស្រស់ស្អាតមួយ។​ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាមនុស្សទាំងអស់នៅក្នុងពិភពលោក ជា​ពិសេសកុមារ និង​ រស់នៅប្រកបដោយសន្តិភាព ទាំង ផ្លូវចិត្ត​ ផ្លូវកាយ និង​ សង្គម ៕”

Why are you whispering at me, death?
Death, crawling toward me and secretly looking at me
Death, slowly coming toward me
I will not be afraid of death
Death, Death,
Life is given to us, we earn it by giving it
Let death have the immortality of fame
But the living immortality of love
Life’s errors cry for merciful beauty
That can modulate their isolation
Into a harmony with a whole.
Life, like a child, laughs; shaking its rattle of death as it runs.
Do not distress yourself with dark imaginings.
Many fears are born of fatigue and loneliness.
Beyond a wholesome discipline, be gentle with yourself.
Keep peace in your soul.
With all in a sham, drugery and broken dreams, it is still beautiful
I wish all people, especially children
Would have peace: physically, mentally and socially.

សូមអរគុណអ្នកនិពន្ធកំណាព្យ & តន្ត្រី ជាមួយ អារម្មណ៍ ស្រងេះស្រងោចយ៉ាងខ្លាំង​​​ លោកគ្រូឃួនដេត​ Det Khuon។ កំណាព្យ និពន្ធ ដោយលោក ឃួន ដេត បំផុសគំនិតដោយកំណាព្យដោយMax Ehrmann’s Desiderata 1952 តន្ត្រី និពន្ធ ដោយលោក លី វ៉ាន់ថាន់ Vanthan Belo

 

Family and Friends, Places of Interest

Khmer New Year in Siem Reap

Happy New Year Everybody!!!!
Wonder where be have been to???? Yeah.. that’s right.. for those you know me.. they already know that I have nowhere to go except my lovely home town, Siem Reap.
It was so cool to meet friends and family again… the weather was unbearably hot though..

Here are something for you to enjoy:

A new game or ….. Sport?????? !!!! Well, whatever it is, it is surely colorful and joyful.

Here is the picture of the thing you have to hit with a small arrow.

The rule is simple, 1 arrow is KHR 1,000 and you have to stand only about 2 meters in distance and throw the arrow to break the balloon, there. 1 successful throw means you take one one high quality galsses or plate. The more you balloon you break the more things you can take home ranging from household utensils, decoratives, cookings oil, syrope, cooking pot, rice cooker… hmm… You want it???? u gotta break’em with your arrow throwing skill.

This is my wife, thinking if she should try it…


Wait.. she’s smiling…. that means she’s going to attempt to break all those freakin’ balloons…
let’s wait and see….

Ready ??? set… go……su su su… sa sa sa………..!!!!!!!!!!!!!!!!!!

And even my mum tries it. Yeah… that’s right.. she’s a real sportswoman. Just look at how powerful she throws the arrow. Look out.. you naugty balloons.. Grandma is here to catch ya’ll !!!

She did it.. Yeay…. Yo… She should win a Gold Medal for that … really!!!!!

And she got tired…. My mom in-law and auntie is law were standin’ thinkin’ what they wish to bring home tonight.
And she really got something. It’s a nice water bow with stand. This is perfect for welcome the Angel of New Year tonight.


After lots of throwing, laughing and screaming… we’ve got that bowl (not real silver though).. my auntie-in-law is discussing if we made a profit……………….. Ofcourse we didn’t… we spend almost USD 20.00 but we broke only 10 balloons!!!! I got freakin’ nuts!!!! we’ve gotta practice for next time…. kekeke……………………..

Very happy to break a balloon.

Back to my auntie’s salon, my wife told me about something to make my face look

bright and fresh. I never cared about my look but yeah… why not???? This thing is from Japan

she said…

Little did I know that she would turn me into a Moster!!!!… look at my face….!!! what is that black thing…!!!.It’d better be effective… or I’ll…kill myself…heee heee…. and FYI those are not my hands…. I don’t look too pleased, do I?

Yep… there are many things we did.. we went to the pagoda.. we played traditional games… dinner with friends… and lots of dancing….

Wish you all the best in the year of Holy Cow 2009….. or is it Holy Crap!!!???? .. I am not so sure…. Ciao…